Από το…”γιατί έτσι” στο “γη και ύδωρ”.
Δουλεύω με παιδιά πάνω από 25 χρόνια,έχω μελετήσει και έχω ζήσει στην πράξη όλες τις νέες παιδαγωγικές και μη τάσεις όλων αυτών των ετών. Θυμάμαι και τον εαυτό μου σαν παιδί. Στις δέκα ερωτήσεις μας που ξεκινούσαν από γιατί, οι οχτώ έπαιρναν απάντηση το περίφημο “γιατί έτσι”. Προφανώς και δεν συμφωνώ με αυτό,ούτε επικροτώ εξ ολοκλήρου τον τρόπο που μεγαλώσαμε ως γενιά. Πως θα μπορούσα άλλωστε, όταν η ίδια η πραγματικότητα μας δείχνει καθημερινά ότι οι περισσότεροι άνθρωποι της γενιάς μου(40-50) έχουν πολλά ψυχικά ζητήματα. Ευτυχώς αρκετοί καταφεύγουν στην βοήθεια των ειδικών πια. Έχω όμως πολλές δεύτερες σκέψεις και για τον τρόπο διαπαιδαγώγησης των περισσότερων παιδιών, στις μέρες μας. Για να μην σας κουράσω, θα δώσω μόνο έναν τίτλο “όλα άκοπα,όλα επιφανειακά, όλα εύκολα”.
•Σε οποιαδήποτε δυσκολία προκύπτει, πάντα θα επέμβει ο μπαμπάς ή η μαμά,γιατί πάντα φταίνε οι άλλοι (συμμαθητές, καθηγητές,προπονητές κτλ).
•Μόλις ζοριστούμε με το οτιδήποτε, το παρατάμε. Δεν εμβαθύνουμε σε τίποτα.
•Ότι αποφασίσει ο φίλος ή η φίλη το ακολουθούμε χωρίς δεύτερη σκέψη και οι γονείς ακολουθούν αδιαμαρτύρητα.
•Οποιαδήποτε απαίτηση πρέπει να εκπληρωθεί άμεσα , ανεξάρτητα από τις δυνατότητες της οικογένειας,γιατί αλλιώς το παιδί θα νιώθει αδικημένο και εκτός ομάδας.
•Όταν έχουμε νεύρα, επιτρέπεται να γινόμαστε αγενείς με όλους και οι γονείς από πίσω να λένε ψιθυριστά ” μη δίνεις σημασία, έχει νεύρα”.
Δεν είμαι ψυχολόγος, αλλά έτσι όπως ζω την καθημερινότητα θεωρώ ότι τα σημερινά παιδιά, θα έχουν πολλά πολλά θέματα, ως ενήλικες.
Αυτό το μοντέλο διαπαιδαγώγησης θεωρώ οτι θα οδηγήσει στις ακόλουθες συμπεριφορές.
Καμία προσπάθεια για τίποτα, καμία δυσκολία που κατάφερα να λύσω μόνος μου, κανένας στόχος, καμία επιμονή, για όλα φταίνε οι άλλοι, όταν δεν είμαι καλά έχω το δικαίωμα να γίνω και αγενής και προσβλητικός, έχω μάθει να χειρίζομαι τους γονείς μου όποτε γιατί εσύ φίλε, συνεργάτη, σύντροφε δεν με αφήνεις να σε χειριστώ κ.ο.κ.
Μήπως να προβληματιστούμε;
Υ.γ Το κείμενο δεν έχει καμία επιστημονική τεκμηρίωση. Είναι μόνο σκέψεις ενός εκπαιδευτικού το 2024.